كه امّت‌هاى گذشته نزد مشاهدهء عذاب اظهار ايمان كردند ، و فايده‌اى براى ايشان نداشت و همه هلاك شدند . يا ايمان نمىآورند تا عذاب آخرت را ببينند . ( آيهء 202 ) ( فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَ هُمْ لَايَشْعُرُونَ ) تفسير : پس ناگهان و غفلتاً عذاب براى ايشان بيايد در حالى كه ايشان وقت آمدن آن را ندانند . [ ناتوانى كافران در دفع عذاب ] ( آيهء 203 ) ( فَيَقُولُواْ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ ) تفسير : پس از روى تحسُّر و تأسُّف گويند : آيا ما مهلت‌داده‌شدگان هستيم ؟ يعنى آيا ما را مهلت دهند تا ايمان آوريم و تصديق كنيم ؟ ( آيهء 204 ) ( أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ) تفسير : پس چون حق تعالى ايشان را به وقوع عذاب ترسانيد و آنها بر سبيل تكذيب و استهزا تعجيل كردند ، خداوند سبحان از روى توبيخ فرمود : آيا پس به عذاب ما شتاب مىكنند و مىگويند : « فأتنا بماتعدنا » و حال آن كه در وقت مشاهدهء عذاب مهلت طلبند ؟ و چون غرور كفّار به سبب بسيارىِ اهل و كثرت مال و طول عمر بود و از عاقبت اين غرور و كفر غافل بودند ، لذا خداوند بر سبيل تقرير فرمود : ( آيهء 205 و 206 و 207 ) ( أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنهُمْ سِنِينَ * ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ * مَآ أَغْنَىعَنْهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ )